سبد خرید 0

وبلاگ

عادت های کوچینگی

سلف

کوچینگ به معنی تغییر و تحول است.کوچینگ فرایندی است که با هدف افزایش بهره وری از گذشته درس گرفته، در زمان حال حضور دارد و برای آینده تصمیم می گیرد.

کوچ یا مربی لزوما فردی متخصص نیست، بلکه نقش تسهیل کننده ای در رسیدن مخاطب به هدف را دارد.

کوچ و کوچینگ کمک کردن به افراد برای رسیدن به بهترین نتیجه می باشد.هر فردی معمولا راه کار حل مشکل خود را می داند ولی ممکن است برای رسیدن به آن نیاز به کمک و یا یک کوچ حرفه ای داشته باشد.

یک کوچ خوب باید سوال هایی قدرتمند در جهت شکوفا کردن نیروی بالقوه افراد برای رسیدن به بهره وری را داشته باشد.

به طور کلی کوچ یک حمایت همیشگی از فرد و کمک به او برای تغییر دادن و یا بروز آرزوها برای افزایش بهره وری می باشد.

با داشتن نگرشی کوچیینگی رفتارهای مطلوب زیادی به دست می آوریم که به آن عادت های کوچینگی می گویند.

عادتهای کوچینگی

رهایی از عادت های بیهوده و تیدیل آن به عادت های کارآمد از اهداف کوچینگ است.

با علم کوچینگ و رفتار مستمر یک عادت مثبت را می سازیم که با تکرار آن تمرکز خود را بر روی مسائل مهم زندگی و خلاقیت بیشتر قرار می دهیم.

عادت به سوال کردن

بجای انتقاد کردن از دیگران و ارائه توضیح و راهکار از پرسش های خوب استفاده کنیم.هر جایی قرار است به فردی بازخورد دهیم سوال مناسب بپرسیم.این عادت کیفیت زندگی ما را ارتقا می دهد، ارتباط موثرتری ایجاد می کند و قدرت تفکر را نیز بالا می برد.

وقتی سوال می کنیم اعتماد مخاطب به ما بیشتر می شود.

با مطالعه کتاب راه و رسم مربیگری نوشته مایکل بونگی با پرسش های اساسی در کوچینگ آشنا می شوید.

عادت به نگاه کردن از دیدگاه های متفاوت

یکی دیگر از عادت های کوچینگی است که کمک می کند درک متفاوتی داشته باشیم.وقتی از جایگاه خود نگاه می کنیم زائیه دید خود را داریم و هر چقدر در جایگاه های متفاوت قرار بگیریم درک خود را از موضوع بالاتر می بریم.

وقتی خودمان را جای فرد دیگری قرار می دهیم قبول می کنیک که افراد مختلف دیدگاه های متفاوت دارند و ادراک آنها با یکدیگر فرق می کند.

خیلی از کارهایی که از آنها ایراد می گرفتیم ممکن است در شرایط مشابه خود ما هم انجام دهیم.باید بگوییم با توجه به شرایطی که دارد بهترین تصمیم را گرفته است.

عادت به پذیرش دیگران همان گونه که هستند

افراد را همانگونه که هستند بپذیریم.اگر می خواهیم با آنها در ارتباط باشیم باید بپذیریم که این خصوصیات شخصیتی را دارند و سعی در تغییر آنها نداریم.

با پذیرش دیگران تلاشی برای تغییر و یا کنترل آنها نداریم و فقط نکات مثبت افراد را می بینیم.

هر فردی خودش توانمند است و بهتر از بقیه می داند کجا می خواهد برود.

عادت به سپاسگزاری برای هر لحظه

عادت می کنیم برای هر لحظه و هر نفس سپاسگزار باشیم.چقدر چیزهایی که به نظر نمی آید می تواند ساز و کار داشته باشد.غذایی که مادر خانه درست می کند و همچنین ایجاد بستری برای آسایش سایر اعضا خانواده می تواند گزینه ای برای سپاسگزاری باشد.

با این عادت آرامش بیشتری دارم و تلاش مضاعف برای نتایج دلخواه انجام می دهم.

عادت به قضاوت نکردن

چرا دیگران را قضاوت می کنیم وقتی شرایط و گذشته و حال آنها را نمی دانیم.وقتی رفتاری را فردی انجام می دهد ممکن است عوامل بسیاری در این اتفاق اثر گذار باشند.

در جایگاهی نیستیم که بتوانیم به جای کسی دیگری نظر بدهیم.

وقتی آگاهی نداریم به چه علت یک فرد کاری را انجام می دهد حق نداریم نظر بدهیم.

با این عادت به آرامش و موفقیت در زندگی و همچنین تمرکز بر روی زندگی خود و ارتباط بهتر با دیگران می رسیم.

عادت به اشتیاق داشتن به گوش کردن

با یادگیری تمرکز و سکوت و گوش کردن فعالانه برای مخاطب جذابیت ایجاد می کنیم و باعث ارتباط عمیق تر و برقراری ارتباط می شویم.بجای هر عملی همچون غر زدن، نصیحت، ارائه راهکار، آموزش و یا هر مورد دیگر به مخاطب گوش می کنیم و با توجه به گفته های خود او می توانیم نیازی را که دارد کشف کنیم.

مهمترین چیز و محوریت کاری که انجام می دهیم مخاطب است و یکی از عادت های کوچینگی می تواند داشتن گوش شنوا باشد.

عادت به حضور تمام و کمال برای ایجاد حس امنیت

از هر لحظه زندگی در هر شکلی استفاده لازم را ببریم.حضور تمام و کمال موجب افزایش سطح اعتماد مخاطب می شود.

زمانی که با این سطح از حضور به مخاطب خود گوش می کنید این حس را برای او ایجاد می کنید که مهمترین چیز مخاطب و مشکلی که دارد می باشد و برای شما کشف راه حل و برطرف کردن آن موثر می باشد.

این هفت مهارت حداقل نتایجی است که با عادت های کوچینگی به دست می آوریم.

البته این موارد به اینجا ختم نمی شود.افرادی که مهارت های کوچینگی را یاد می گیرند خلاق تر می شوند سطح رضایت از زندگی بیشتری دارند.

به اهداف خود اشراف دارند و راحتتر می تواند به آنها برسند.خود و دیگران را بیشتر دوست دارند و حس رهایی و آزادی دارند.

در دنیای امروز قضاوت کردن موجب از دست رفتن فرصت های زیادی شده است، فرصت هایی در ایجاد ارتباط با عزیزان خود و یا کسب جایگاه بهتر در اجتماع می باشد.

چه بسیار افراد زیادی را فقط از روی ظاهر آنها قضاوت کرده ایم و خود را از حضور و لذت در کنار هم بودن محروم کرده ایم.

جه فرصت های شغلی ممکن بود برای ما اتفاق بیافتد که با قضاوت در خصوص افرادی خاص آنها را از دست داده ایم.

یاد بگیریم بجای قضاوت کردن در مورد دیگران مهارت همدلی و پرسش کردن مناسب را داشته باشیم.

هر جایی که شخصی کاری را انجام می دهد که از عرف به دور است بجای اینکه قضاوت کنیم از خودمان بپرسیم که در چه شرایطی قرار گرفته که حاضر شده است چنین اقدامی را انجام دهد و اگر من بجای او بودم شاید ممکن بود همین اقدام را انجام می دادم.

هر جایی که ممکن است فرصتی را بخاطر قضاوت از دست بدهیم، شهامت داشته باشیم و از شخص سوال کنیم تا متوجه درست یا غلط بودن قضاوت خود شویم.

اشتراک گذاری:

مطالب زیر را حتما مطالعه کنید

دیدگاهتان را بنویسید